Jak zapowiadałem, wracam po dłuższej przerwie z nową stroną internetową Akademii Prawa Budowlanego, powracam też do regularnego pisania bloga i dzielenia się z moimi subskrybentami wiedzą i doświadczeniem :)

Dzisiaj chciałbym zwrócić uwagę na bardzo ciekawy, nie tak dawno wydany i, wedle mojej wiedzy, jedyny wyrok Sądu Najwyższego dotyczący przedawnienia roszczeń z tytułu pogorszenia warunków zabudowy i zagospodarowania nieruchomości wskutek wejścia w życie planu miejscowego (art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wspomniany przepis stanowi:

Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy: 1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo 2) wykupienia nieruchomości lub jej części.

Wyrok, o którym mowa, zapadł dnia 20 października 2016 r. (II CSK 53/16, LEX nr 2152384). Sąd Najwyższy stwierdza w nim, że wspomniane roszczenia podlegają przedawnieniu w dziesięcioletnim, a nie trzyletnim terminie. Dlaczego nie w terminie trzyletnim ? Otóż, zgodnie z art. 118 Kodeksu cywilnego, rozczenia majątkowe (a takimi są, niewątpliwie, roszczenia z art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowwaniu przestrzennym), przedawniają się z upływem lat 10, a jesli dotyczą świadczeń okresowych albo są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – po uplywie 3 lat.  Sąd Najwyższy badał wspomniane roszczenia podniesione przez powoda-przedsiębiorcę, będącego właścicielem nieruchomości, której warunki zabudowy i zagospodarowania zostały pogorszone w związku z wjeściem w życie miejscowego planu zagospodaroania przestrzennego. Sąd Najwyższy zauważył, że roszczenia powoda nie są pochodną stosunku prawnego powstającego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jest tak również dlatego, że, jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 grudnia 2006 r., V CSK 332/06, niepubl., przewidziane w art. 36 ust. 1 u.p.z.p. roszczenia przysługują właścicielowi bądź wieczystemu użytkownikowi nieruchomości nie tylko wtedy, gdy uchwalony lub zmieniony plan miejscowy uniemożliwia lub ogranicza im w istotnie sposób dotychczasowe korzystanie z nieruchomości, ale także wtedy, gdy pozbawia ich tylko potencjalnej możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym jej przeznaczeniem. Należy zatem przyjąć, że roszczenia przewidziane w tym przepisie podlegają przedawnieniu w dziesięcioletnim, a nie trzyletnim terminie.

Najnowsze wpisy